• Η πρόσφατη πανδημία προκάλεσε συναισθήματα απομόνωσης, εξάντλησης και κατάθλιψης.
• Η οικονομική κρίση επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα του καθένα μας.
• Οι συνέπειες των πολέμων δίπλα μας ενισχύει την διαπίστωση ότι η ακραία αστάθεια και η αναταραχή θα συνεχιστεί για πολύ καιρό με συνέπειες στη καθημερινή μας διαβίωση.
• Η βία εμφανίζεται στο άμεσο περιβάλλον μας και -κυρίως- αυξάνεται στις μικρές ηλικίες.

Αστάθεια, Αβεβαιότητα, Πολυπλοκότητα και Ασάφεια (ΑΑΠΑ ως μετάφραση του ακρωνύμιου VUCA -Volatility, uncertainty, complexity and ambiguity-  που χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο σήμερα, κυρίως στον κόσμο των επιχειρήσεων) είναι συναισθήματα και έννοιες που διαπιστώνονται και σε  προσωπικό επίπεδο.

Σχετίζονται με τον τρόπο που οι άνθρωποι κατανοούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες λαμβάνουν αποφάσεις, σχεδιάζουν, διαχειρίζονται κινδύνους, προωθούν την αλλαγή και επιλύουν προβλήματα.

Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε νέες στρατηγικές πραγματικότητες ασφάλειας για την επόμενη δεκαετία, την οικοδόμηση ικανοτήτων και την ενίσχυση της ανθεκτικότητας, τους τρόπους ενημέρωσης και παραπληροφόρησης που ενδεχομένως υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών, τις προκλήσεις αναδυόμενων και αποδιοργανωτικών τεχνολογιών με επιπτώσεις στους πολίτες και κυρίως στον γυναικείο πληθυσμό και, ευρύτερα, τις πολιτικές αποκλίσεις και τα συλλογικά συμφέροντα για την ασφάλεια (συμμαχική ενότητα, αλληλεγγύη και συνοχή) εντός των συμμαχιών όπως το ΝΑΤΟ (ως κύριος φορέας διεθνούς Ασφάλειας) και όλων των Διεθνών Οργανισμών.

για συμμετοχή πατήστε εδώ

Η πρόσφατη πανδημία προκάλεσε συναισθήματα απομόνωσης, εξάντλησης και κατάθλιψης, οι συνέπειες του πολέμου δίπλα μας ενισχύει την διαπίστωση ότι η ακραία αστάθεια και η αναταραχή θα συνεχιστεί για πολύ καιρό με συνέπειες στη καθημερινή μας διαβίωση.

Αστάθεια, Αβεβαιότητα, Πολυπλοκότητα και Ασάφεια (ΑΑΠΑ ως μετάφραση του ακρωνύμιου VUCA -Volatility, uncertainty, complexity and ambiguity-  που χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο σήμερα, κυρίως στον κόσμο των επιχειρήσεων) είναι συναισθήματα και έννοιες που διαπιστώνονται και σε  προσωπικό επίπεδο. Σχετίζεται με τον τρόπο που οι άνθρωποι κατανοούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες λαμβάνουν αποφάσεις, σχεδιάζουν, διαχειρίζονται κινδύνους, προωθούν την αλλαγή και επιλύουν προβλήματα.

Ως Ανθρώπινη Ασφάλεια αναφερόμαστε σε όλους τους παράγοντες που αφορούν στην ασφάλεια των πολιτών και την ισότητα των φύλων, ως ανθρώπινα δικαιώματα και μέσα επίτευξης ανάπτυξης, συμπεριλαμβάνοντας παράγοντες που αφορούν τη βία κάθε μορφής, την ηλικία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και όλα τα θέματα τα οποία αναφέρονται στο Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ο.Η.Ε.

Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε νέες στρατηγικές πραγματικότητες ασφάλειας για την επόμενη δεκαετία, την οικοδόμηση ικανοτήτων και την ενίσχυση της ανθεκτικότητας, τους τρόπους ενημέρωσης και παραπληροφόρησης που ενδεχομένως υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, τις προκλήσεις αναδυόμενων και αποδιοργανωτικών τεχνολογιών με επιπτώσεις στους πολίτες και κυρίως στον γυναικείο πληθυσμό και, ευρύτερα, τις πολιτικές αποκλίσεις και τα συλλογικά συμφέροντα για την ασφάλεια (συμμαχική ενότητα, αλληλεγγύη και συνοχή) εντός των Διεθνών Οργανισμών και Συμμαχιών.

Οι εικόνες της ισοπέδωσης ιστορικών πόλεων, τα κατεστραμμένα σπιτικά και τα άδεια παιδικά καροτσάκια των παιδιών που χάθηκαν, οι διηγήσεις αυτών  που επιβίωσαν αλλά και οι εικόνες της προσφυγιάς δεν μπορούν να περάσουν χωρίς αντίδραση.

Πάνω από δύο εκατομμύρια πρόσφυγες σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ έχουν ήδη εγκαταλείψει τις εστίες τους μόνο προς στην Πολωνία, και άλλοι τόσοι στις άλλες γειτονικές χώρες.

Το ερώτημα εάν θα ξαναδούν τους δικούς τους ανθρώπους και εάν θα ξαναγυρίσουν στις εστίες τους και πως, παραμένει θολό σε ένα άγνωστο ορίζοντα.

Ταυτόχρονα, υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την απόγνωση και την αγωνία των προσφύγων γυναικών. Τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων είναι πάντα ενεργά. Περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης σε βάρος γυναικών από την Ουκρανία που κατέφυγαν στην Γερμανία για να γλιτώσουν από την κόλαση του πολέμου, έχουν ήδη καταγραφεί.

Την ώρα που τα βλέμματα της παγκόσμιας κοινότητας είναι στραμμένα στις επόμενες κινήσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν, η νέα προσφυγική κρίση που εκτυλίσσεται στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ επιτείνει τα προβλήματα στους πολίτες όλου του κόσμου.

Η ανθρωπιστική κρίση στην περιοχή συνεχίζεται, η ανθρωπιστική κινητοποίηση για βοήθεια αντιμετωπίζει προβλήματα παράδοσης, οι συνέπειες μας αφορούν όλους, όπου και αν βρισκόμαστε.

Στην περίοδο που προσπαθούσαμε να βγούμε από την κρίση της πανδημίας COVID αισθανόμαστε την απειλή να ξεκινήσει στην Ευρώπη ό,τι θα μπορούσε να είναι ο χειρότερος πόλεμος από τις αρχές του αιώνα, με καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο για την Ουκρανία, όχι μόνο τραγικές για τη Ρωσική Ομοσπονδία, αλλά με αντίκτυπο που δεν μπορούμε καν να προβλέψουμε σε σχέση με τις συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, άρα και εμάς. Οι επιπτώσεις από τις υψηλές τιμές του πετρελαίου, από το τέλος των εξαγωγών σιταριού από την Ουκρανία, με την αύξηση των επιτοκίων που προκαλεί αστάθεια στις διεθνείς αγορές, αλλά και τη κερδοσκοπία, η ζωή όλων μας σε κάθε γωνιά, και στην Ελλάδα φυσικά, επηρεάζεται και δημιουργεί συνθήκες ανασφάλειας ακόμα και φόβου επιβίωσης για τον κάθε πολίτη, πολύ περισσότερο στις γυναίκες και τα παιδιά τους.

Και να μην ξεχνάμε, επειδή βλέπουμε τώρα την Ουκρανία, ότι ο υπόλοιπος πλανήτης δεν έχει παγώσει. Εκτός από τη συνεχόμενη μεγάλη κρίση του 2021 με το Αφγανιστάν, εμπόλεμες συνθήκες και έντονης ανασφάλειας υπάρχουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη μέχρι τη Συρία, τη Λιβύη, και πολλές άλλες περιοχές.

Είναι υποχρέωση των Διεθνών Οργανισμών, που δημιουργήθηκαν ως συνέπεια των προηγούμενων πολέμων για να στηρίξουν την ανάγκη για ανθρώπινη ασφάλεια, να δραστηριοποιηθούν δραστικά, συλλογικά και ατομικά, να λειτουργήσουν τις αρχές επίλυσης συγκρούσεων, για τις οποίες έχει δημιουργηθεί επιστήμη και να «εξαναγκάσουν» σε δημιουργικό διάλογο όλες τις πλευρές.

Είναι υποχρέωση δική μας, εκτός από την ανθρώπινη-ανθρωπιστική συμβολή στους πληττόμενους, να ωθήσουμε τη Διεθνή Κοινότητα να δραστηριοποιηθεί με τη σαφή άμεση δήλωση της βούλησής μας.

Στέλνουμε μηνύματα προσωπικά και συλλογικά προς όλους, από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, τον Πρόεδρο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, το Προεδρείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, μέχρι Κυβερνήσεις, φορείς και Εταιρείες.

Δεν μπορούμε να παρακολουθούμε απαθείς.   #stopthewar #protectcivilians

Οι γυναίκες συχνά αποκλείονται από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Οι γυναίκες συχνά υπο-εκπροσωπούνται στους θεσμούς που εδραιώνονται μέσω ειρηνευτικών συμφωνιών και δεν συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων πλήρως ισότιμα με τους άνδρες.

Ταυτόχρονα, ενώ ως γυναίκες ή/και ως κορίτσια μπορούν να εμπλέκονται στις εχθροπραξίες ως δρώντες, συχνά είναι επίσης ιδιαίτερα ευάλωτες κατά τη διάρκεια και μετά τις ένοπλες συγκρούσεις.

Την Κυριακή 9 Μαΐου 2021 ολοκληρώθηκε η ανοικτή δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τις Γυναίκες, την Ειρήνη και την Ασφάλεια (ΕΣΔΓΕΑ), κατ’ εφαρμογή της σχετικής Ατζέντας του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που δημιουργήθηκε υπό το συντονισμό του Υπουργείου Εξωτερικών. Εκπονήθηκε σύμφωνα με το Ν. 4604/2019 για την «Προώθηση της ουσιαστικής ισότητας των φύλων, πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης βίας – Ρυθμίσεις για την απονομή Ιθαγένειας – Διατάξεις σχετικές με τις εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση – Λοιπές διατάξεις». Δείτε το κείμενο εδώ

Προτάσεις μετά τη συζήτηση στο 20^ο Ετήσιο Διεθνές Συμπόσιο της Ελληνικής Ένωσης για Ατλαντική & Ευρωπαϊκή Συνεργασία, Δεκέμβριος 2010  

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ Ε.Ε.Α.Ε.Σ. (WIIS-Hellas) ΓΙΑ  ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

  Το σχέδιο δράσης πρέπει να αγκαλιάσει[1] τις ακόλουθες αρχές: πρόληψη, προστασία, συμμετοχή και σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Κύριες δράσεις:

• Μια ειδική ομάδα εργασίας υπό την ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας και με τη συμμετοχή άλλων Υπουργείων (όπως το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) και σχετικές μη-κυβερνητικές οργανώσεις μπορεί να εδραιωθεί για να προσφέρει μια πιο συστηματική και συντονισμένη εφαρμογή της Απόφασης 1325 στο εθνικό και διεθνές έργο της Ελλάδας.

Η ομάδα θα έχει δύο καθήκοντα:

Α) να πάρει πρωτοβουλία για προγράμματα, σεμινάρια και άλλες δραστηριότητες προκειμένου να αυξήσει την ευαισθητοποίηση και να εδραιώσει την εφαρμογή της Απόφασης 1325 και

Β) να αναπτύξει και να υποστηρίξει ένα εθνικό σχέδιο δράσης

• Ο σχεδιασμός και τα περιεχόμενα του σχεδίου δράσης θα καθοδηγούνται μέσω διαλόγου με ποικίλες ενδιαφερόμενες πλευρές: κυβερνητικές αρχές, μη-κυβερνητικές οργανώσεις, διεθνείς οργανισμούς και άλλες χώρες.
• Για την εφαρμογή της Απόφασης απαιτείται να δοθεί προτεραιότητα στα παρακάτω ζητήματα:

Α) Η αύξηση της ευαισθητοποίησης για την Απόφαση πρέπει να ακολουθείται από μια βαθύτερη γνώση σε όλα τα επίπεδα όσον αφορά την εφαρμογή της

Β) Όλες οι στρατηγικές και τα προγράμματα πρέπει να συμπληρώνονται από συμπαγείς δράσεις σε συγκεκριμένες καταστάσεις.

Γ) Η σημασία και η αξία της δράσης για την ενδυνάμωση της συμμετοχής και της ασφάλειας[2], καθώς και η ειδική ευθύνη που οι  έχουν οι χώρες ως μέλη των διεθνών οργανισμών και ως συμβαλλόμενοι σε στρατιωτικό ανθρώπινο δυναμικό, πρέπει να γίνουν ξεκάθαρες.

  Για την επίτευξη αποτελεσμάτων και τη βελτίωση της καθημερινής ζωής των γυναικών και των κοριτσιών παγκόσμια, απαιτούνται δεσμεύσεις και δράσεις από μεγάλο αριθμό εμπλεκομένων[3] τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Επομένως, το ελληνικό  σχέδιο δράσης θα πρέπει να περιλαμβάνει δραστηριότητες για την εφαρμογή της Απόφασης σε τρία επίπεδα:

• σε εθνικό επίπεδο
• στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων περιφερειακών οργανισμών, όπως ο ΟΑΣΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης και
• σε παγκόσμιο επίπεδο και πάνω από όλα στο πλαίσιο των Ηνωμένων Έθνών.

  Σε εθνικό επίππεδο, η προσπάθεια για την εφαρμογή της Απόφασης 1325 θα πρέπει αρχικά να περιλαμβάνει όλα τα Υπουργεία και τα κυβερνητικά γραφεία που είναι αρμόδια για τη στήριξη της ειρήνης  και τις δραστηριότητες που αφορούν δραστηριότητες για την ανάπτυξη της ασφάλειας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα θέματα ισότητας, όπως και αρχές που εκπαιδεύουν και αναπτύσσουν δυναμικό για διεθνείς επιχειρήσεις[4] ή ασχολούνται με ερευνητικές δραστηριότητες, όπως οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

  Επίσης, μη-κυβερνητικές οργανώσεις, ερευνητικά ιδρύματα και πρεσβείες θα μπορούσαν να έχουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση, εδραίωση και περαιτέρω ανάπτυξη του ελληνικού σχεδίου δράσης. Ειδική έμφαση θα πρέπει να δοθεί στη συμμετοχή γυναικών στις προσπάθειες πρόληψης συγκρούσεων και ιδιαίτερα της πρόληψης μέσω ειρηνικών μέσων διαχείρησης συγκρούσεων και στη συμμετοχή γυναικών σε ειρηνευτικές αποστολές. Επίσης, απαιτείται η εδραίωση επαφών με διεθνή δίκτυα και οργανισμούς που δραστηριοποιούνται στον τομέα της πρόληψης συγκρούσεων.

     Σε περιφερειακό επίπεδο, θα πρέπει να επιδιωχθεί η συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι σχετικοί τομείς συνεργασίας θα πρέπει να περιλαμβάνουν την ανάπτυξη της συνεργασίας, τις ανθρωπιστικές αποστολές και την μεταναστευτική πολιτική (όπου είναι σχετική), όπως και η ανάπτυξη, εδραίωση και εκτίμηση των αποστολών διαχείρισης κρίσεων, όπως και άλλων δραστηριοτήτων πρόληψης συγκρούσεων και υποστήριξης της ειρήνης.

  Σε παγκόσμιο επίπεδο και μέσα στο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών, η Ελλάδα θα στηρίξει και θα επιταχύνει τις δράσεις για την πλήρη εφαρμογή της Απόφασης 1325. Προτεραιότητα θα δοθεί σε έναν αριθμό μέτρων για τα οποία η άμυνα έχει την κύρια ευθύνη  αλλά και εκεί όπου η δουλειά θα γίνει σε στενή συνεννόηση με τα άλλα υπουργεία και με την ελληνική αντιπροσωπεία στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη. Επίσης, ειδική προσοχή θα πρέπει να δοθεί στις μορφές συνεργασίας από τα ποικίλα όργανα των Ηνωμένων Εθνών με, στήριξη για και συνεννόηση  με εθνικές και τοπικές γυναικείες οργανώσεις σε εμπόλεμες χώρες και χώρες που βρίσκονται σε κατάσταση μετά τη σύγκρουση.

  Η Ελλάδα θα πρέπει να εργαστεί για μια πιο συστηματική ανταλλαγή γνώσης, εμπειρίας και πληροφοριών ανάμεσα στους διεθνείς δρώντες. Η Απόφαση 1325 θα πρέπει να είναι ένα απο τα θέματα συζήτησης σε τακτικές διασκέψεις μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών και των διεθνών οργανισμών.

  Για την ανάπτυξη των παραπάνω, υπάρχει επείγουσα ανάγκη για το σχηματισμό μιας  ομάδας εργασίας για την εφαρμογή της Απόφασης 1325.

Ευθαλία (Έλια) Χατζηγιάννη

Αλίκη Μητσάκου

Οι Γυναίκες στη Διεθνή Ασφάλεια ανησυχούν για την κατάσταση στο Αφγανιστάν και καταδικάζουν έντονα τις στοχευμένες πράξεις βίας και την ανθρωπιστική καταστροφή που εκτυλίσσεται σε όλο το Αφγανιστάν. Η εκστρατεία βίας των Ταλιμπάν έχει δημιουργήσει μια άμεση απειλή για την ασφάλεια σε σχεδόν 20 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια, καθώς και άντρες συμμάχους που έχουν υποστηρίξει την πρόοδό τους τα τελευταία 20 χρόνια. Ζητούμε την άμεση απομάκρυνση των απειλούμενων Αφγανών ακτιβιστών, συμπεριλαμβανομένης της καθιέρωσης ειδικών προγραμμάτων για την προστασία των Αφγανών γυναικών που είναι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εντατικές προσπάθειες για τη διαχείριση και μετεγκατάσταση των προσφύγων. Η WIIS συνεχίζει να παρακολουθεί την ταχέως εξελισσόμενη κατάσταση και να υποστηρίζει τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα των φύλων στο Αφγανιστάν.

Αρχική Πηγή

«Αλληλεξάρτηση και Ανθεκτικότητα, Συνολική Ασφάλεια χωρίς αποκλεισμούς»

Θέματα Συζήτησης και προτάσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ2030 Δείτε τις ομιλίες εδώ.

24 Νοεμβρίου 2021

με την υποστήριξη της Διεύθυνσης Δημόσιας Διπλωματίας ΝΑΤΟ

• η μετά COVID-19 εποχή
• κλιματική αλλαγή στην καθημερινότητα και φυσικές καταστροφές
• προστασία πολιτών ή πολιτική προστασία;
• γεωπολιτική και καθημερινότητα
• τεχνολογία και ασφάλεια
• fake news και παραπληροφόρηση
• η έννοια της Ασφάλειας στην Εκπαίδευση
• ανθεκτικότητα και φύλο

“Oil my neck, first,” replied the Tin Woodman. So she oiled it, and as it was quite badly rusted the Scarecrow took hold of the tin head and moved it gently from side to side until it worked freely, and then the man could turn it himself.

“Now oil the joints in my arms,” he said. And Dorothy oiled them and the Scarecrow bent them carefully until they were quite free from rust and as good as new.

The Tin Woodman gave a sigh of satisfaction and lowered his axe, which he leaned against the tree.

“This is a great comfort,” he said. “I have been holding that axe in the air ever since I rusted, and I’m glad to be able to put it down at last. Now, if you will oil the joints of my legs, I shall be all right once more.”

So they oiled his legs until he could move them freely; and he thanked them again and again for his release, for he seemed a very polite creature, and very grateful.

“I might have stood there always if you had not come along,” he said; “so you have certainly saved my life. How did you happen to be here?”

“We are on our way to the Emerald City to see the Great Oz,” she answered, “and we stopped at your cottage to pass the night.”

Unique not only for Ron Scott & Therapy and the Cowboys, but also for the sports performance and healthcare fields overall, the work being done at Ron Scott & Sports Therapy & Research will provide a new platform to improve the well-being of communities of all ages.

Through two long weeks I wandered, stumbling through the nights guided only by the stars and hiding during the days behind some protruding rock or among the occasional hills I traversed. Several times I was attacked by wild beasts; strange, uncouth monstrosities that leaped upon me in the dark, so that I had ever to grasp my long-sword in my hand that I might be ready for them. Usually my strange, newly acquired telepathic power warned me in ample time, but once I was down with vicious fangs at my jugular and a hairy face pressed close to mine before I knew that I was even threatened.

What manner of thing was upon me I did not know, but that it was large and heavy and many-legged I could feel. My hands were at its throat before the fangs had a chance to bury themselves in my neck, and slowly I forced the hairy face from me and closed my fingers, vise-like, upon its windpipe.

Without sound we lay there, the beast exerting every effort to reach me with those awful fangs, and I straining to maintain my grip and choke the life from it as I kept it from my throat. Slowly my arms gave to the unequal struggle, and inch by inch the burning eyes and gleaming tusks of my antagonist crept toward me, until, as the hairy face touched mine again, I realized that all was over. And then a living mass of destruction sprang from the surrounding darkness full upon the creature that held me pinioned to the ground. The two rolled growling upon the moss, tearing and rending one another in a frightful manner, but it was soon over and my preserver stood with lowered head above the throat of the dead thing which would have killed me.

The nearer moon, hurtling suddenly above the horizon and lighting up the Barsoomian scene, showed me that my preserver was Woola, but from whence he had come, or how found me, I was at a loss to know. That I was glad of his companionship it is needless to say, but my pleasure at seeing him was tempered by anxiety as to the reason of his leaving Dejah Thoris. Only her death I felt sure, could account for his absence from her, so faithful I knew him to be to my commands.

By the light of the now brilliant moons I saw that he was but a shadow of his former self, and as he turned from my caress and commenced greedily to devour the dead carcass at my feet I realized that the poor fellow was more than half starved. I, myself, was in but little better plight but I could not bring myself to eat the uncooked flesh and I had no means of making a fire. When Woola had finished his meal I again took up my weary and seemingly endless wandering in quest of the elusive waterway.

At daybreak of the fifteenth day of my search

When the amphitheater had cleared I crept stealthily to the top and as the great excavation lay far from the plaza and in an untenanted portion of the great dead city I had little trouble in reaching the hills beyond.

For two days I waited there for Kantos Kan, but as he did not come I started off on foot in a northwesterly direction toward a point where he had told me lay the nearest waterway. My only food consisted of vegetable milk from the plants which gave so bounteously of this priceless fluid.

Through two long weeks I wandered, stumbling through the nights guided only by the stars and hiding during the days behind some protruding rock or among the occasional hills I traversed. Several times I was attacked by wild beasts; strange, uncouth monstrosities that leaped upon me in the dark, so that I had ever to grasp my long-sword in my hand that I might be ready for them. Usually my strange, newly acquired telepathic power warned me in ample time, but once I was down with vicious fangs at my jugular and a hairy face pressed close to mine before I knew that I was even threatened.

What manner of thing was upon me I did not know, but that it was large and heavy and many-legged I could feel. My hands were at its throat before the fangs had a chance to bury themselves in my neck, and slowly I forced the hairy face from me and closed my fingers, vise-like, upon its windpipe.

Without sound we lay there, the beast exerting every effort to reach me with those awful fangs, and I straining to maintain my grip and choke the life from it as I kept it from my throat. Slowly my arms gave to the unequal struggle, and inch by inch the burning eyes and gleaming tusks of my antagonist crept toward me, until, as the hairy face touched mine again, I realized that all was over. And then a living mass of destruction sprang from the surrounding darkness full upon the creature that held me pinioned to the ground. The two rolled growling upon the moss, tearing and rending one another in a frightful manner, but it was soon over and my preserver stood with lowered head above the throat of the dead thing which would have killed me.

The nearer moon, hurtling suddenly above the horizon and lighting up the Barsoomian scene, showed me that my preserver was Woola, but from whence he had come, or how found me, I was at a loss to know. That I was glad of his companionship it is needless to say, but my pleasure at seeing him was tempered by anxiety as to the reason of his leaving Dejah Thoris. Only her death I felt sure, could account for his absence from her, so faithful I knew him to be to my commands.

By the light of the now brilliant moons I saw that he was but a shadow of his former self, and as he turned from my caress and commenced greedily to devour the dead carcass at my feet I realized that the poor fellow was more than half starved. I, myself, was in but little better plight but I could not bring myself to eat the uncooked flesh and I had no means of making a fire. When Woola had finished his meal I again took up my weary and seemingly endless wandering in quest of the elusive waterway.

At daybreak of the fifteenth day of my search I was overjoyed to see the high trees that denoted the object of my search. About noon I dragged myself wearily to the portals of a huge building which covered perhaps four square miles and towered two hundred feet in the air. It showed no aperture in the mighty walls other than the tiny door at which I sank exhausted, nor was there any sign of life about it.

I could find no bell or other method of making my presence known to the inmates of the place, unless a small round role in the wall near the door was for that purpose. It was of about the bigness of a lead pencil and thinking that it might be in the nature of a speaking tube I put my mouth to it and was about to call into it when a voice issued from it asking me whom I might be, where from, and the nature of my errand.

I explained that I had escaped from the Warhoons and was dying of starvation and exhaustion.

. About noon I dragged myself wearily to the portals of a huge building which covered perhaps four square miles and towered two hundred feet in the air. It showed no aperture in the mighty walls other than the tiny door at which I sank exhausted, nor was there any sign of life about it.

I could find no bell or other method of making my presence known to the inmates of the place, unless a small round role in the wall near the door was for that purpose. It was of about the bigness of a lead pencil and thinking that it might be in the nature of a speaking tube I put my mouth to it and was about to call into it when a voice issued from it asking me whom I might be, where from, and the nature of my errand.

I explained that I had escaped from the Warhoons and was dying of starvation and exhaustion.